18 Temmuz 2012 Çarşamba

Sıkılmadan saatlerce tavla oynayabileceğim bir insanla her şeyi yaparım ben.Saatlerce nargile içebileceğim insandır aslında o. Ben bir sigara yakınca yalnız bırakmaz, eşlik eder. Sevdiğim bir şarkı çalıyorsa, etkilenmişsem; susar. Şarkıyı dinlememe, hissetmeme izin verir. Belki eşlik eder şarkıya, belki hislerime ortak olmayı dener. Ama asla bölmez, asla kesmez zevkimi.
Sıkılmadan bardak bardak kahve içeceğim insanla her şeyi yaparım ben. Kahve sevmeyen insanla olmaz zaten. Olmaz, olamaz. Bir bardakla birlikte sigara içeriz. Diğeriyle nargile. Diğeriyle sohbet ederiz.
Hayallerimi anlatabileceğim insanla her şeyi yaparım ben. Dinlemesi lazım beni. Her ne kadar uçuk hayaller de olsa anlaması, en azından anlamaya çalışması lazım beni. Arada kendini dahil edip bir şeyler eklemeli hatta. Sonunda da “Umarım sözde kalmaz da yaparız bunları.” demeli.
Her an, her şeye dahil olabilmeli benim arkadaşım. “Hadi kalk bizim tekneyle İspanya’ya gidelim” dediğimde, “Yolu biliyorsan gidelim” demeli.
“Dublin ne güzel şehir be!” dediğimde bana Dublin’i anlatmalı. O da sevmeli.
Birlikte Interrail planları yapmalıyız. Saatlerce yol haritası çıkartıp, hangi ülkede nereleri göreceğimizi not etmeliyiz. Nereye, kaç gün ayıracağımızı yazmalıyız. Olmazsa olmazları belirleyip gerçekleştirmek için söz vermeliyiz birbirimize.
İşte bu da benim ütopyam.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder